ஓடி விளையாடு பாப்பா…..

ஓடி விளையாடு பாப்பா…..

Playing football is better than Reading Geetha ” – Swami Vivekanandha.

படிப்பு நமக்கு அளவற்ற செல்வங்களை அள்ளித்தருகிறது. பெயர், பதவி, பணம், நல்ல துணை எல்லாம் கொடுக்கிறது. ஆனால் நல்ல உடல்நலத்தை கொடுக்கிறதா? நல்ல உடல் நலத்தைப் பெறுவது எப்படி என்று கற்றுக்கொடுக்கிறது. ஆனால் அதே கல்வி நம்மிடம் இருந்து பறித்துக்கொண்ட  முக்கியமான ஒன்று விளையாட்டு. இருபது வருடங்களுக்கு முன்பு சிறுவர்கள் பள்ளியில் வாரம் இரு பாடவேளையாவது விளையாட்டிற்கு செல்வார்கள். பள்ளி முடிந்து வீட்டிற்கு வந்தவுடன் தெருவில் விளையாட ஓடிவிடுவார்கள். கோலி, பம்பரம், கிட்டிபுள், பாண்டி, பச்சக்குதிரை, கள்ளன் போலீஸ், கண்ணாமூச்சி என்று தெருவே களைகட்டும். ஆறு மணி ஆனவுடன் படிக்க உக்காந்துருவாங்க. எட்டு மணி வரை படிப்பு தொடரும். இடையில் மின் வெட்டு ஏற்பட்டால் எல்லாருடைய வீட்டிலிருந்தும் ஒரே நேரத்தில் ஓஓஓ….வென ஒரு சத்தம் வரும், சத்தத்தை தொடர்ந்து சிறுவர்கள் வீட்டிலிருந்து வீதிக்கு ஓடிவருவார்கள் பாருங்கள், பெரியவர்களே அதை ரசிப்பார்கள்.

எங்கே போனது அந்த துள்ளித்திரிந்து உருண்டு புரண்ட குமரப்பருவம்? படிப்புதான் அதை பறித்துக்கொண்டது. பள்ளியில் உடற்பயிற்சி பாடவேளையை இதர பாடப் பிரிவுகளான கணிணி அறிவியல், ஹிந்தி, ஸ்மார்ட் கிளாஸ் போன்றவை களவாடிக்கொண்டன. 10  மற்றும் 12 வகுப்பு மாணவர்களைப் பற்றி கேட்கவே வேண்டாம். அவர்களுடைய மொத்த சந்தோஷத்தையும் பெற்றோர்களும், ஆசிரியர்களும் பறித்துக்கொண்டனர். இந்த ஒத்த சந்தோஷத்தை மட்டும் விட்டா வைப்பார்கள்? பள்ளி நிர்வாகத்துக்கும், பெற்றோர்களுக்கும் தெரியாதா? நன்றாக ஓடியாடி விளையாடினால்தான் ரத்த ஓட்டம் பாதத்திலுருந்து மூளை வரை நன்றாக பாயும் என்று?. அப்போதுதான் என்ன படிச்சாலும் மண்டையில் எளிதாக ஏறும் என்று தெரியாத மர மண்டைகளா அவர்கள்?

படித்த நோஞ்சான்களை நாம் வளர்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம். மருத்துவமனைகளுக்கு நம்முடைய பணத்தையும், நேரத்தையும் செலவழித்துக்கொண்டு இருக்கிறோம். கண் மருத்துவமனைகளிலும், தோல் மருத்துவமனைகளிலும் முதியவர்களை விட சிறுவர்களே அதிகம் வருகிறார்கள் சிகிச்சை பெறுவதற்கு. மருத்துவமனைகளில் பதிந்து வைத்து காத்திருக்கும் நேரத்தை முதலிலேயே விளையாடுவதற்கு கொடுத்திருந்தால் அங்கு வரவேண்டிய அவசியமே இருக்காது. மாணவர்களை விளையாட அனுமதித்து இருந்தால் எவ்வளவு நல்ல பலன்கள் கிடைக்கும், அதில் ஒரு சில….

  • பலதரப்பட்ட மாணவர்கள் சேர்ந்து விளையாடுவதால் அவர்களுக்கு மன அழுத்தம் குறைகிறது.
  • தோல்வியைத் தாங்கிக்கொள்ளும் மனப்பக்குவம் கிடைக்கிறது.
  • சமூக ஒற்றுமைக்கு விளையாட்டு வழிவகுக்கிறது.
  • நோய் எதிர்ப்பு சக்தி உருவாகிறது.
  • நன்றாக பசி எடுக்கிறது.
  • உடல் உறுதி மற்றும் மன உறுதி கிடைக்கிறது.
  • நேர நிர்வாகம், திட்டமிடுதல், எல்லாவற்றிலும் ஒரு ஒழுங்கு, புதுமையான சிந்தனைகள் என்று சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.
  • உடல் வளர்த்தேன், உயிர் வளர்த்தேனே… என்று திருமூலர் சொல்கிறார். பெரியவர்கள், மகான்கள் எல்லாரும் உடலை ஒரு கோவிலாகப போற்றினார்கள். பெற்றோர்களும், பள்ளிநிர்வாகமும் இதற்கு என்ன பதில் சொல்லப்போகிறது? பள்ளியில் வாரத்திற்கு ஒரு பாடவேளையாவது மாணவர்களை விளையாட அனுமதித்தால் அவர்கள் வாங்கும் மதிப்பெண் குறைந்து போகும் என்று எந்த பள்ளி நிர்வாகமாவது நிரூபிக்க முடியுமா? மனசாட்சிப்படி சொல்லுங்கள் மாணவர்களை விளையாடவிட்டால் அவன் கல்வித்தரம் குறைந்துவிடுமா? கண்டிப்பாக கிடையாது. அது உங்களுக்கும் நன்றாகத்தெரியும். பிறகு ஏன்? காரணம் எளிது, உங்களுக்குள் ஒரு குரூர ஆசை இருக்கிறது, மாணவர்களுடைய இறக்கையை புடுங்க வேண்டும் அப்போதுதான் அவன் அடிமையாக இருப்பான் என்று! பள்ளிநிர்வாகம், பெற்றோர்களே மாணவர்கள் விளையாடுவதை விரும்பவில்லை என்று பெற்றோர்களின் மேல் பழியை தூக்கிப் போடலாம். குற்றம் யார் செய்தாலும் குற்றம் குற்றமே! பெற்றோர்களுக்கும் விளையாட்டின் முக்கியத்துவத்தை பள்ளி நிர்வாகம்தான் விளக்கவேண்டும். சும்மா என் பிள்ளைகளுக்கு அதை செய்தேன் இதை செய்தேன் என்று தம்பட்டம் அடிக்கும் பெற்றோர்களே… உங்கள் பிள்ளைகளிடம் கேட்போம் நீங்கள் அவர்களிடமிருந்து திருடிக்கொண்டது என்னவென்று? கழுவி கழுவி ஊத்திவிடுவார்கள் உங்கள் பிள்ளைகள் உங்ககளைப்பற்றி!

இப்போது பாரதி இருந்தால் பாடுவான் “ ஓடி விளையாட விடு பாப்பாக்களை என்று. கொஞ்சமாவது யோசியுங்கள் பெற்றோர்களே, பள்ளிநிர்வாகமே…

Share This Post